Hayatını ailesine adadı, çocuklarını büyüttü, torun sahibi oldu... Ama içinde küllenen okuma ve yazma aşkını hiç söndürmedi. Nilgül Alpay Toparlı, pek çok kişinin "artık çok geç" diyeceği bir yaşta, tüm ezberleri bozarak hayallerinin peşinden gitti. 60 yaşından sonra üniversite sıralarına dönerek Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü'nden mezun oldu ve yıllardır biriktirdiği duygularını "Trenci’nin Kızı" ve "Kalbime Yolculuk" adını verdiği iki kitapla taçlandırdı.
45 Yıllık Acı, Bir Kitaba Nasıl Sığdı?
1962 İstanbul doğumlu olan Nilgül Alpay Toparlı'nın hikayesi, babasının görevi nedeniyle çocukluğunu geçirdiği Sivas'ta derin izler taşıyor. Hayatının en büyük travmasını, 1980 yılında babasını Kayseri-Sivas demiryolu hattında yaşanan feci bir tren kazasında kaybettiğinde yaşadı. Yıllarca içinde taşıdığı bu derin acıyı ve babasına olan özlemini, tam 45 yıl sonra kelimelere döktü. Babasına ithaf ettiği ve 300'e yakın şiirden oluşan "Trenci’nin Kızı", bir evladın babasıyla ve geçmişiyle duygusal bir hesaplaşması niteliğinde.
Kitabının önsözünde, "Satırlarımda yaşanmışlıklarımı, cümlelerimde duygularımın yansıttığı kelimelerimle harflerimin tango danslarının aynadaki yansımasını kendinizde göreceksiniz" diyen Toparlı, okurlarını kendi içsel yolculuklarına davet ediyor.
Annesine İthaf Ettiği "Kalbime Yolculuk"
Toparlı'nın kaleminden dökülen ikinci eser ise "Kalbime Yolculuk". Yakın zamanda kaybettiği annesine adadığı bu kitap, 200'ü aşkın deneme, günlük ve hatıradan oluşuyor. Toparlı, bu kitabında annesini "İlk öğretmenimdin sen canım annem. Mükemmeliyetçiliği, öğrenme isteğini, doğruluğu ve dürüstlüğü, çalışkanlığı senden öğrendim" sözleriyle anarak ona olan minnetini dile getiriyor. Kitapta, bir kadının yaşam tecrübeleri, toplumsal gözlemleri ve aile hayatına dair samimi düşünceleri okurla buluşuyor.
"Artık Benim Zamanım" Dedi ve Başladı
Evli, iki çocuk ve dört torun sahibi olan Nilgül Alpay Toparlı, hayatı boyunca vekil anaokulu öğretmenliğinden kısa süreli memuriyetlere kadar farklı işlerde çalışsa da tutkusu hep edebiyat oldu. Farklı şehirlerde yaşamanın getirdiği kültürel birikimi, katıldığı kurslarla zenginleştirdi. 60'lı yaşlarına geldiğinde ise "artık benim zamanım" dedi ve yıllardır hayalini kurduğu üniversite eğitimini tamamladı.
