UNUTULMADI, UNUTULMAZ DA MEHMET AKİF ERSOY

500 altını reddeden bir vicdanın adıdır Mehmet Akif Ersoy.

“Etmesin tek vatanımdan beni dünyada cüda!” diye haykıran bir iman ve karakter abidesidir.

Bugün adını dillerine dolayanlar çok; ama onu gerçekten anlayanlar azdır. Zira Akif’i anlamak, sadece şiirlerini ezberlemekle değil, durduğu yeri idrak etmekle mümkündür.

O, makamın değil, milletin yanında durdu. Paranın değil, onurun safında yer aldı. İstiklal Marşı için kendisine verilen 500 altını reddederken yaptığı şey bir “jest” değildi; bir duruştu. Çünkü o marşı para karşılığı değil, imanla yazmıştı. Milletin kanıyla yoğrulan bir destanın bedeli olmazdı. O marş, cephede donarak şehit düşen askerin nefesiydi; yıkılmış bir imparatorluğun küllerinden doğan milletin haykırışıydı.

Mehmet Akif, bu topraklarda doğruları söylemenin bedelini ödemiş bir isimdir. Hayatının son günlerinde sürgünden hasta hâliyle yurda döndüğünde, Bayezid Camii’nde kılınan cenaze namazında devlet erkânından tek bir kişinin dahi bulunmaması, aslında onun neyi temsil ettiğinin en açık göstergesidir. Darülfünun öğrencileri omuzladı tabutunu. Gençlik vardı, iman vardı, ideal vardı. Devlet yoktu. Hatta cenazeye katılanların fişlendiği bir dönemdi o günler. Âkif’i uğurlamak bile cesaret istiyordu.

Ama tarih gariptir; görmezden gelenleri siler, görmezden gelinenleri yüceltir. Bugün Mehmet Akif, devlet törenleriyle anılıyor. O gün gelmeyenler yok; ama Akif var. Çünkü o, gücünü makamdan değil, milletten aldı. Kalemini iktidara değil, halka doğrulttu. Vaazlarını alkışlanmak için değil, uyandırmak için verdi.

Her İstiklal Marşı okunduğunda Akif yeniden dirilir. Her Çanakkale anlatıldığında onun mısralarıyla ürpeririz. “Asım’ın Nesli” diye tarif ettiği gençliği bugün hala arıyorsak, bu bile onun ne kadar ileri görüşlü olduğunu gösterir. Akif, sadece bir şair değil; bir münevver, bir ahlak öğretmeni, bir mücadele adamıdır.

Onu anlamayanlar, onu bilmeyenler elbette olacaktır. Bu topraklarda hakikati söyleyenlerin kaderidir bu. Ama bilen bilir: Akif’i şiirlerinden bilir, marşından bilir, Anadolu’yu karış karış dolaşıp Milli Mücadele için yaktığı ateşten bilir. Camilerde, kürsülerde, cephe gerisinde verdiği mücadeleden bilir.

Mehmet Akif’i sevmek kolaydır; ama anlamak zordur. Çünkü Akif, aynadır. Baktığınızda kendinizi görürsünüz. Samimiyseniz samimiyetinizi, riyakarsanız riyakarlığınızı… Belki de bu yüzden hâlâ rahatsız eder bazılarını. Çünkü o, susmaz. Ölse de konuşur. Mısralarıyla hesap sorar.

Unutulmadı.

Unutulmaz da.

Çünkü milletler, kendileri için bedel ödeyenleri asla unutmaz.

İliklere kadar işlemiştir onun sözleri, Hak'tan gelen ve Hak için verilen mücadeleler hafızalarda…

Vesselam…