Bu gün kelamdan nasibime dostluk düştü ,kelam bana nazik kırmaya endişe eden bir dost gibi usul usul yaklaştı. Arkadaşın kelime kökü  :yoldaş ,dost ,ek açıklamalarda da arka vermek ,yardım etmek anlamına gelir.Yani her « arkadaşım » dediğimizde karşımızdakine aynı zaman da yoldaşımda diyoruz.

            Ne kıymetli ne manidar bir kelime. Peki bunun içini dolduracak dostlarınız varmı ? Elinizi uzattığınızda elinizden tutacak, derdinizi anlattığınızda gönlünüzün yüküne talip olacak, size sadece arkadaş değil aynı zamanda yoldaş olacak kimseler varmı etrafınızda ? Ama öyle bir yoldaşlık ki bu sadece arayan soran taraf siz olmayacaksınız, ya da özleyen ya da seven bilmiyorum işte ! Bu ilişkide ne gerekiyorsa yani hep verici taraf sizseniz tükeniyorsunuz, bitmez sanan tükenmez kalem gibi. Yakın zamanda okumuştum « Tükenen bir kaleme tükenmez dediğimiz gün ilk hatamızı yaptık » diyordu. Ne kastedilerek söylendi bilemem ama bazen karşılıklı ilişkilerde bir taraf olan üstü verici olur ve karşı taraf o vericiliği farketmez ta ki fedakarlıklar bitene kadar. özledim ve seni seviyorum kelimesini lisanı hal ile söylemek lazım aynı zamanda da duymak, bu kıymetli kelimeleri yada en azından hissetmek ...

            Bazı zamanlar kan bağına ihtiyaç yokturdur ,kan bağının yerini can bağı doldurur. Ailenize iyisiyle kötüsüyle bir mecburiyetin vardır. Birlikteliğimizi yürütmek durumundayız.

Yemek yemek su içmek insan hayatını sürdürmek için gerekli gereksimlerdir ,ama kahve içmek keyiftir, ben dostlarımı kahve içmeye benzetirim bazen mecburi bir ilişki değil güzelliktir, geçirdiğim zaman dilimi bu yüzden de belki bu kadar keyiflidir ne dersiniz ?

Bu yüzden sık sık bunun duasına tüm kalbimizle durmamız lazım, « Allahım beni iyi et ve iyilerle karşılaştır », iyilik anlayışına kendi benliğimizden başlayalım ki yayılsın köşe bucak her yana.

Ama hiç şüphesiz şuna da inanıyorum ki arkadaşlığında ömrü vardır, tabi bize düşen hataları kimi zaman görmezden gelmek, yaralı bölgeleri sarmak olsada bazen bir araya geldikten sonra yüreğin ruhun ağırlaşır yastığa başını koyduğunda canın acır, hiç hak etmedim dersin ,artık kangren olmuştur ,o zamanda kesmekte bitirmekten başka çare yokturdur.

Bize düşen mevcudu korumak ,yeni dostlar biriktirmek ama artık bazı « ilişkilerin » ömrü dolduysa da anıları incitmeden ayrılmak, çünkü arada bir araya geldiğinizde anılarınız üzerine hala konuşuyor olabilmekte bir erdem !

 

´´Ne iş yaparsın ? » dedi

« Hamalım ben ! » dedim .

« Nasıl yani ? » dedi.

« Elimden tutmasını bilenin

Gönlünün yükünü taşırım ! » dedi.

Sunay AKIN

Sunay akın bir kaç cümleyle açıklamış dostluğu asılında ,son olarak bende şanslı kesimdeyim hep dostlarımla birbirimizi sevdik bunu belli ettik , değer verdim ve değer buldum .Fani ve geçici olan şu alemde ben dostlarımı çok sevdim !