Çocukluk çağı kanserlerinde neden-sonuç ilişkisi, yetişkinlerdeki kadar net bir tablo sunmuyor. Yetişkinlerde kullanılan mamografi veya kolonoskopi gibi rutin tarama programlarının çocukluk çağında uygulanamaması, teşhis sürecini tamamen ailelerin ve doktorların gözlem gücüne bırakıyor. Hastalığın en temel sebebi genetik yatkınlık olarak bilinse de, bu yatkınlığın tek başına yeterli olmadığı; mutlaka süreci başlatan bir "tetikleyicinin" bulunması gerektiği vurgulanıyor. Uzun süreli iyonize radyasyon maruziyeti, kötü beslenme alışkanlıkları, yoğun stres ve bağışıklığı sarsan bazı onkojenik virüsler, bu tehlikeli süreci başlatan ana unsurlar arasında yer alıyor.
Masum Görünen Belirtiler Ne Anlatıyor?
Halk arasında yaygın olarak bilinen uzun süreli ve inatçı ateşler, gece terlemeleri, ani kilo kayıpları ve vücutta beliren morluklar, çocukluk çağı kanserleri için önemli işaretler olabilir. Ancak bu belirtilerin hiçbirinin doğrudan kansere özgü olmadığını, farklı hastalıkların da habercisi olabileceğini bilmek gerekiyor. Buradaki en güvenli yol, belirtileri fark eden ailelerin vakit kaybetmeden bir hekime başvurmasıdır. Korunma mekanizmasının temel taşı ise çocuğun geçmişini bilen sabit bir çocuk doktorunun olması ve sadece hastalık anında değil, rutin kontroller için de hastaneye gidilmesidir.
Erken Teşhisle Gelen Başarı Hikayesi
Günümüzde çocukluk çağı kanserleriyle mücadelede tıp dünyası oldukça ileri bir noktada. Özellikle lösemi vakalarında temel tedavi kemoterapiyken, diğer organ tümörlerinde cerrahi müdahale ve radyoterapi gibi yöntemler de devreye giriyor. Hastalık erken dönemde yakalandığında tedavi başarı oranları, gelişmiş ülkelerle aynı seviyede seyrediyor. Tanının türüne göre değişmekle birlikte, zamanında yapılan müdahaleler hayat kurtarıcı bir rol oynuyor.
Mücadelenin Görünmez Kahramanları: Aileler
Kanser tanısıyla karşılaşan 0-18 yaş grubundaki çocukların ve ailelerinin en büyük ihtiyacı, tıbbi tedavinin ötesinde sosyal destektir. Bu zorlu süreçte toplumdan izole olmamak ve çevreden gerekli desteği alabilmek, tedaviye olan inancı güçlendiriyor. Aileleri yalnız bırakmamak ve onlara gereken sosyal alanı sağlamak, toplumun her ferdi için vicdani bir vazife olarak görülüyor.
