Karanlığı ışığa, acıyı türküye dönüştüren büyük bir gönül insanıydı… Sazının teline dokunduğunda yalnızca bir ezgi değil, Anadolu’nun derin hafızası yankılanırdı. Sözüyle insanı anlatır, diliyle sevgiyi, kardeşliği ve sabrı ilmek ilmek işlerdi.
Toprağa, insana ve hayata dair ne varsa onun dizelerinde anlam buldu. Her şiirinde Anadolu’nun sesi, her türküsünde yüreklerin ortak duygusu vardı. Sadece bir ozan değil; bir bilge, bir yol gösterici, bir gönül mimarıydı.
Zorlukları umuda, yalnızlığı dostluğa, acıyı ise türküye dönüştürmeyi başaran bu büyük usta, ardında unutulmaz eserler ve derin izler bıraktı. Onun sazından yükselen ezgiler bugün hâlâ aynı samimiyetle yüreklerimize dokunmaya devam ediyor.
Aşık Veysel Şatıroğlu’nu vefatının yıl dönümünde saygı, rahmet ve özlemle anıyoruz.
Onun bıraktığı miras, bu toprakların sesi olmaya ve nesilden nesile aktarılmaya devam edecek.
Ruhu şad, mekânı cennet olsun.
