Büyük bir çoğunluğumuz evdeyiz, kimi sosyal medyada yaptığı ekmekleri, kimi okuduğu kitapları paylaşıyor, hepsi hayatın içinden her alanda hemen hemen bir platform var. Neyi takip etmek istiyorsak bir tuş kadar yakın. Takip etmek istemiyorsak da hiç takibe almayız. Güzel ve dengeli kullanılırsa, sosyal medyanın da insana fayda sağladığı yönleri çok.
Fiziksel izolasyon dönemindeyiz, ''Sosyal izolasyon'' değil uzmanlar bunu düzelti. Çünkü her ne kadar dışarı çıkamasak da dostlarımız ile ailemiz ile sevdiklerimiz ile konuşuyoruz. Fiziksel olarak uzak olsak da. Akşamları sosyal medyada canlı yayınlar yapılıyor, geçenlerde çok sevdiğim bir hanımefendiyi izliyorum. Bir yandan da gözüm yorumlara takılıyor. Üst üste aynı hesaptan yorumlar geliyor, ''Ne konuşuyorsun? Orda seni kim dinleyecek?'' Olumsuz yorumlar.
Programı yapan hanımefendi fark etti ve engelledi. Nasıl bir ruh hastalığı nasıl bir tutarsızlık, izlemekten hoşlanmadığın bir programa takılıp yorum yapmak. Bu ruh halinde olan insan bugün sosyal medyadakine takar, yarın komşusuna diğer gün akrabasına böylece gider. Üçüncü kişi üzerinden konuşmayı sohbet sanan Maalesef bir kesim var. Halbuki konuşacak öyle çok mesele var ki hem dünya işine yarar hem ahiret işine yarayacak. Ya da canımızı sıkan her ne varsa bunun üzerine bir Nazım hikmet şiiri okusak belki iyileşir içimizdeki kötüler:
Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
Hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil,
Bütün iş Tahirle Zühre olabilmekte
Yani yürekte.
Meselâ bir barikatta dövüşerek
Meselâ kuzey kutbunu keşfe giderken
Meselâ denerken damarlarında bir serumu
Ölmek ayıp olur mu?
Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
Hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.
Seversin dünyayı doludizgin
Ama o bunun farkında değildir
Ayrılmak istemezsin dünyadan
Ama o senden ayrılacak
Yani sen elmayı seviyorsun diye
Elmanın da seni sevmesi şart mı?
Yani Tahiri Zühre sevmeseydi artık
Yahut hiç sevmeseydi
Tahir ne kaybederdi Tahirliğinden?
Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
Hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.
Bir hikayemiz yoksa eğer başkasının hikayesine göz dikmeyelim. Bir dahaki yazıda buluşmak niyeti ile.
