Kendi kendine konuşmak demek, biriyle için için konuşmak demektir...
İçin için kiminle konuşuyorsan onunlasındır.
Bâkîsi dedikodu...
Hattâ ki, daha ilerisi şirk gözükür bir tür bana...
Allahsız âlem ve hayat düşüncesi, tenhada dünya ile baş başa kalmakla başlar ve sonu gelmez...
Eylemlerinizi meşrulaştıran kendiniz olursunuz ve belki de avâneniz meşrulaştırdığınızı kutsallaştıracak kadar sizi kendinize hayran bırakır...
Ülfet latif gözükenle güzeldir ama her şey bir gözükmeden ibarettir. Uzleti, bu yüzden ülfet içinde gizlemek gerekir. İnsan, aldatıcı bir alafranga yalnızlığa duçar olmamışsa, kimsesiz değildir.
İnsanın kişiliğini tayin eden ülfet kurdukları değil, uzlet halinde için için konuştuğudur.
İki kere iki dert eder.
Derdi hakikaten derman olanın dünya yükü azalır.
Ülfet cenaze kalabalığı değildir!
Dost olmak da zor, dost bulmak da vesselam?