Ülkemizin Güneyi ve güney doğusu tekrar tekrar sallanmaya devam ediyor. Artık, ayakta durduğumuz ve oturduğumuz yerden bile yanımızdaki insanlara ''Sallaniyormuyuz?'' diye sormaya başladık. Dedim ya, bozuldu psikolojimiz... 11 Güzel şehrimizde meydana gelen depremler, ülke insanımızın yüreğini yaktı. Yakınlarını kaybeden arkadaşlarımıza ne diyeceğimizi, bilemedik. Bilemez hale geldik. Kendimizi eksik hissettik ve çaresiz kaldık, yaşananlar karşısında... Din, dil, ırk farkı gözetmeksizin zor anımızda dünyanın her kıtasından gönüllüler geldi. Yardımınıza. Tüm meslek grupları askerler, arama kurtarma ekipleri, doktorlar, hemşireler, sağlık personeli yardımına koştular. Enkaz altında kalan insanlarımızın. Hepimizin aklında tek bir soru var; “ Şimdi ne yapabiliriz?” Depremzede insanımıza yardım edebilmemiz için bizler, normal hayatlarımıza ve yaşantımıza dönmeliyiz. Yani, silkelenip kendimize gelmeliyiz. Yardım etmenin çok yolu var elbette ve bu yolları ülke insanımız çok güzel kullanıyor. Ancak unutmamalıyız ki, yapacağımız yardımlar kısa süreli değil. Evet, yapacağımız yardımları haftalara ve aylara bölüp sürdürülebilir kılmak çok daha önemli.  Ruh sağlığımızı da tedavi etmeliyiz. Hepimizin psikolojisi bozuldu. Özellikle de çocuklarımızın. Çocukların ruh sağlığını etkileyecek, enkaz resimlerini sosyal medyada paylaşmaktan kaçınmalıyız. Bunun yerine “Nasıl yardım edeceğimizi sorguladığımız” içerikli paylaşımlar yapmayı tercih etmek daha doğru olacaktır.  Mesela, yardım toplama merkezlerinin ihtiyaç listelerini paylaşabiliriz. Yardım edebilmek için ilk şart “Silkelenmek”.  Silkelenelim ve normal yaşantımıza dönelim.